طلوع احساس

الٰهی وَ رَبّی مَن لی غَیرُک..


 

 

 







+ نوشته شده در  سه شنبه بیستم آبان 1393  توسط "ستاره ی دریا"  | 

به یادش و به یاریش




بیش از این انتظار کشیدنم بیهوده است

تو نمی آیی !

این را از عرق شرم پنجره فهمیدم...

 

 

پ ن: 

بغضم گرفته وقتشه ببارم

چه بی هوا هوای گریه دارم

باز کاغذام با تو خط خطی شد

خدا این حس و حال و دوست ندارم

 ...

منو بغض و بارون سکوت خیابون

دوباره شکستم چه ساده چه آسون 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم آبان 1393  توسط "ستاره ی دریا"  | 

 

به یادش و به یاریش

 

 

فانوس اشک هایتان را روشن کنید

ماه غریبی شهید نینواست ، فرارسیدن ماه محرم تسلیت باد . . .

 

 

تا قیامت ز قیام تو قیامت برپاست

از قیام تو پیام تو عیان است هنوز

همه ماه است محرم، همه جا کرب و بلاست

در جهان موج جهاد تو روان است هنوز

 

 

پ ن : خدایا به حق این ماه عزیز گره گشای دلم باش..

 

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم آبان 1393  توسط "ستاره ی دریا" 

 

به یادش و به یاریش

 

الهی، خواندی تاخیر کردم ... فرمودی، تقصیر کردم ...

عمر خود بر باد کردم و بر تن خود بیداد کردم ...

اگر گویم ثنای تو گویم، اگر جویم رضای تو جویم ...

الهی! گفتی کریمم، امید بدان تمام است...

تا کرم تو درمیان است، نا امیدی حرام است...

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه پانزدهم تیر 1393  توسط "ستاره ی دریا" 

 

به یادش و به یاریش

 

 

 

امشب هلال ماه خدا شد حلال من

یعنی که پر ز می شده جام وصال من

 

چندی بود که منتظر ماه رحمتم

شکر خدا که ماه خدا شد حلال من

 

خوان کرامتی که خدا پهن کرده است

برده ز چهره گرد و غبار ملال من

 

لایق به درک وصل تو اصلاً نبوده ام

زیرا ندارد از تو نشانی مقال من

 

از کثرت گناه و معاصی ام ای خدا

خشکیده آب چشمه ی چشم زلال من

 

غفلت مرا به وادی عصیان کشانده است

بی یاد تو گذشته همه ماه و سال من

 

بال و پرم شکسته ببین ای شکسته بند

یا ایها الکریم نظر کن به حال من

 

بار گناه شاخه ی دل را شکسته بود

از لطف تو جوانه زد امشب نهال من

 

یا رب به آبروی حسینت مرا ببخش

مهر حسین ز روز ازل شد نوال من

 

اذن سفر به کرب و بلا روزی ام نما

طواف حریم او شده خواب و خیال من

 

 

محمد فردوسی 

 

 

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم تیر 1393  توسط "ستاره ی دریا" 

 

به یادش و به یاریش

 

بهره ای از کوثر زلال حسینی
 
پیوند توحید و امامت
 
روزی امام حسین علیه السلام فرمود: «ای مردم! خداوند بندگان را نیافرید، مگر برای اینکه او را بشناسند و هنگامی که او را شناختند، بپرستند و آن زمان که او را پرستیدند، از پرستش دیگران بی نیاز گردند.» یکی از حاضران پرسید: مقصود از معرفت خدا چیست؟ حضرت فرمود: «یعنی مردم هر عصر باید امامشان را بشناسند؛ امامی که اطاعتش بر آنان واجب است.» در این سخنان کوتاه، گنجینه ای از معارف والای الهی نهفته شده است. حضرت در آغاز سخن، تأکید می کند فلسفه آفرینش انسان، چیزی جز شناخت خدای متعالی نیست؛ زیرا در پرتو این معرفت است که انسان می تواند از یوغ بردگی رها شود و به آزادی واقعی که همان بندگی خداست برسد و نیازهای مادی و معنوی خود را تأمین کند. ایشان در پایان با صراحت تمام می فرماید: خداشناسی، امام شناسی است؛ بدین معنا که مردم هر دوره، با رهبری که می باید از او فرمان بری کنند، آشنا شوند تا به خداشناسی حقیقی برسند. در نگاه امام حسین علیه السلام ، توحید و امامت، پیوند ناگسستی دارند و خداشناسی واقعی بدون امام شناسی دقیق ممکن نیست.
 
 
 
 
 
* ولادت سرور و سالار شهیدان امام حسین(ع) بر تمامی عاشقان آن حضرت گرامی باد...
 
 
 
+ نوشته شده در  یکشنبه یازدهم خرداد 1393  توسط "ستاره ی دریا" 


به یادش و به یاریش 



ﯾﻪ ﺭﻭﺯﯼ ﻣﯿﺮﺳﻪ ﮐﻪ

ﯾﻪ ﻣﻼﻓﻪﯼ ﺳﻔﯿﺪﭘﺎﯾﺎﻥ ﻣﯿﺪﻩ

ﺑﻪ ﻣن،

ﺑﻪ ﺷﯿﻄﻨﺘﺎﻡ،

ﺑﻪ ﺑﺎﺯﯾﮕﻮﺷﯿﺎم،،،

ﺑﻪ ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﯼ ﺑﻠﻨﺪم،

ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺷﺎﺩﻭ ﺩﻝ ﭘﺮ ﺩﺭﺩﻡ،

به آرزوهام،

به دلتنگیام،

به خستگیام،

به سکوتم…

ﺭﻭﺯﯼ ﮐﻪ ﻫﻤﻪ ﺑﺎ ﺩﯾﺪﻥ ﻋﮑﺴﻢ ﺑﻐﺾ ﻣﯿﮑﻨﻦ ﻭﻣﯿﮕﻦ

ﺩﯾﻮﻭﻧﻪ ﺩﻟﻤﻮﻥ واست  ﺗﻨﮓ ﺷﺪه..



+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم اردیبهشت 1393  توسط "ستاره ی دریا" 


به یادش و به یاریش


همیــشه سکــوت خــوب نیــست

گـاهـی خُــرد می شــوی زیـر بـار حــرف هـای نـگفتــه

غافــل از اینکـــه بـــه تـــو تـهمـــت بـی جنـبگــــی می زننـــد



+ نوشته شده در  شنبه نهم فروردین 1393  توسط "ستاره ی دریا" 


به یادش و به یاریش



به دلتنگی هایم دست نزن...

می شکند بغضم یک وقت،

آنگاه غرق می شوی

در سیلاب اشک هایی

که بهانه روان شدنش هستی...



+ نوشته شده در  شنبه نهم فروردین 1393  توسط "ستاره ی دریا" 



به یادش و به یاریش 





امسالت رو با تکه‌های شکسته سال قبل شروع نکن


امسال سال دیگری‌ست..


امسال رو پر از حس خوب کن ..


حس خوب یعنی کودک ماندن،


حس خوب یعنی تکرار روز تولد،


حس خوب یعنی گول نزدن وجدان،


حس خوب یعنی بخشیدن دیگران،


حس خوب یعنی برداشتن بار پیرِ زن همسایه،


حس خوب یعنی سلامتی،


حس خوب یعنی نوازش دستان مادر،


حس خوب یعنی عاشق بودن...


 و زمانی عاشقی که حالت خوب باشه،


و هر روز و هر ساعت و هر لحظه باور داشته باش که شاید فردایی نباشه 


پس حس‌ات را خوب کن...


همین امروز....


امیدوارم  همیشه لبخند رو لباتون باشه


با آرزوی سالی پر از خیر و برکت و سلامتی 


و همچنین ظهور آقا "حضرت مهدی (عج) "


       نوروزباستانی پیشاپیش مبارک 




+ نوشته شده در  جمعه بیست و سوم اسفند 1392  توسط "ستاره ی دریا" 


به يادش و به ياريش


                پی گمگشته ای آسمان را صفحه به صفحه ورق زدم


                             نیافتمش !


                       آواز بی تابیهایم به گوش مهتاب رسید

                                         ...

                                    مهتاب سایه به سایه با من همراه گشت


                     تا ثابت کند


                                        ماهی که جستم


                 در سینه ی او جای داشت ،


                                            ....سهم من نبود


+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم بهمن 1392  توسط "ستاره ی دریا" 


به يادش و به ياريش




وقتی می‌گویم سراغم نیا،
نه این که فراموشت کرده‌ام ...!
یا دیگر دوستت ندارم !
نه،
من فقط فهمیده ام ؛
وقتی دلت با من نیست ...
بودنت مشکلی را حل نمی کند؛
تنها دلتنگ ترم می کند ...


+ نوشته شده در  دوشنبه بیست و یکم بهمن 1392  توسط "ستاره ی دریا" 


به يادش و به ياريش


دلـــم ...

هنـوز ..

خیس خورده نگاه تــوست ..!!

نـازش بـدار ..!

که نلغــزد ..

از میان دستهایت ..!!

+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم دی 1392  توسط "ستاره ی دریا" 

به يادش و به ياريش




                               گاهی آنقدر تنها میشوم

                                                      که چیزی

                                                                         به چشمانم راه نمیابد جز اشک

                                              به قلبم٬جز بی کسی

                                                       به دستانم جز خیسی

                                                                                و به پاهایم جز سستی


                         کاش زبانم هم قادر به فریاد بود

                                            کاش...

                                            کاش...

                                            کاش...

                                                       خیلی سخت است وقتی همه کنارت باشند

                                                                    و باز احساس تنهایی کنی

              وقتی عاشق باشی

و هیچ کس از دل عاشقت باخبر نباشد


                                         وقتی لبخند می زنی و توی دل گریانی

                                                             وقتی تو خبر داری و هیچ کس نمی داند


                                وقتی به زبان دیگران حرف می زنی

                                     ولی کسی نمی فهمد

                            وقتی فریاد می زنی و کسی صدایت را نمی شنود

 وقتی تمام درها به رویت بسته اس...


                آن گاه دستهایت را به سوی آسمان بلند می کنی

                و از اعماق قلب تنها و عاشق و گریانت بانگ برمی آوری که

                                 « ای خدای بزرگ دوستت دارم

                                                     و حس می کنی که دیگر تنها نخواهی ماند



+ نوشته شده در  چهارشنبه بیست و پنجم دی 1392  توسط "ستاره ی دریا" 


به يادش و به ياريش









خداوندا تو ميداني كه من دلواپس فرداي خود هستم

مبادا گم كنم راه قشنگ ارزوها را

مبادا گم كنم اهداف زيبا را

دلم بين اميد و نا اميدي ميزند پرسه

مي كند فرياد، مي شود خسته

خداوندا مرا مگذار تنها لحظه اي حتي


+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم دی 1392  توسط "ستاره ی دریا" 

به يادش و به ياريش

تنـهــایـی،

 قشنگ‌ترین و بی‌منت‌ترین حـس دنیاست...

 چون برای داشتنش نـیـازی به هیچکس نداری .



+ نوشته شده در  سه شنبه سوم دی 1392  توسط "ستاره ی دریا" 

به يادش و به يارش





رفتـــــ ...

بی آنکه مـــرا به خـــدا بسپارد...

 نمیدانم خـدا را فـرامــوش کرد، یا مـرا ؟




+ نوشته شده در  سه شنبه سوم دی 1392  توسط "ستاره ی دریا" 

به يادش و به ياريش







ماهاست فراموشش كرده ام

خاطراتش را هم

ولي نمي دانم دستانم چرا هنوز به نوشتن نامش ذوق مي كنند ...


***

برایِ من این ساعت‌ها جورِ خاصی‌ می گذرند

نمی‌دانی

هیچکس نمی‌داند

پشت نبودن‌های تو

زمان چه بی‌رحمانه نبضش می‌زند

تیک
تیک
تیک
نیست
نیست
نیست
...

بعد از تو

هیچ چیز آنقدر تکان دهنده نیست

که حالی‌‌ام شود

تو هرگز نبوده ای

تمرینِ، تحملی کشنده است

نیتِ فراموش کردنت

هزار بار تکرار می کنم

نبود
نبود
نبود
...

باز یک نفر در درونم لج می‌کند

و دلش می‌خواهد که تو بوده باشی‌


خدااای من !!!!

حتی نوشتنش هم غمگین ترم می‌کند

تو ... دیگر ... نیستی



+ نوشته شده در  شنبه سی ام آذر 1392  توسط "ستاره ی دریا" 


به يادش و به ياريش








اگر مرا می‌خواهی باید با  "غــــرورم" بخواهی...

اگر مرا می‌خواهی باید با  "پیچیـــدگی‌ام" بخواهی...

اگر مرا می‌خواهی باید با  " صراحتــــم " بخواهی...

 
من با بقیه متفاوتــــم...
 

اگر می‌خواهی مثل بقیه باشم برو دنبال همان "بقیـــه"...

آنچه درون من خفته است، "عشـــق" است ...

عشقی که منتظر است دست از پا خطا کنی تا تلـــخ ترین تلـــخ‌ها را به تو بچشاند ...



پس اگر نمیتوانی "خــــاص" بودنم را تحمل کنی

به من
نزدیک نشو

که هم دورت می‌کنم هم "درو" ات


+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم آذر 1392  توسط "ستاره ی دریا" 

به يادش و به ياريش



    خواب رویای فراموشی‌هاست!

                                       خواب را دریابم,

                                      که در آن دولت خاموشی‌هاست.

                    من شکوفایی گل‌های امیدم را


                               در رویاها می‌بینم، و ندایی که به من می‌گوید:

گر چه شب تاریک است، دل قوی دار سحر نزدیک است...

                                      دل من، در دل شب..

                      خواب پروانه شدن می‌بیند ...

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و یکم آذر 1392  توسط "ستاره ی دریا" 


به يادش و به ياريش




چشم ها پرسش بي پاسخ حيراني ها

دست ها تشنه تقسيم فراواني ها...

عمري به جز بيهوده بودن سر نكرديم

تقويم ها گفتند و ما باور نكرديم

دل در تب لبيك تاول زد ولي ما

لبيك گفتن را لبي هم تر نكرديم...

شعاع درد مرا ضرب در عذاب كنيد

مگر مساحت رنج مرا حساب كنيد...

دلم قلمرو جغرافياي ويراني است

هواي ناحيه ما هميشه باراني است




"قيصر امين پور"




+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم آذر 1392  توسط "ستاره ی دریا" 


به يادش و به ياريش



                                 ز بازار محبت غم خريدم 

                  خريدم غم وليكن كم خريدم

          

                                       همين داغی كه حالا بر دل ماست

                                 ندانم از كدام عالم خريدم


               عسل ميجستم ‌از بازار هستی

                                    عدم رخ داد جايش سم خريدم


                                       ز عشق و عاشقی آگه نبودم

                                غم و درد ترا مبهم خريدم


                       نبودم واقف از آيينهء دل

                                 كه از جمشيد جام جم خريدم


    برای زخم ناسور دل خويش

                    ز مژگان كسی مرهم خريدم


          محبت عشقری راحت ندارد

                              ز مجبوری متاع غم خريدم





" صوفی عشقری "



+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم آذر 1392  توسط "ستاره ی دریا" 


به يادش و به ياريش





                    اگر

                        دوست مني

                كمكم كن

                               تا از پيشت بروم .



                              اگر يار مني

                                          كمكم كن

                                               تا از تو شفا يابم .



                         اگر

                             مي دانستم كه عشق خطر دارد

                   دل نمي دادم

 

                                                    اگر

                                         مي دانستم كه دريا عميق است

                                   دل نمي زدم .



                      و اگر پايان را مي دانستم

                                         آغاز نمي كردم ...




" نزار قباني "




+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم آذر 1392  توسط "ستاره ی دریا" 


به يادش و به ياريش




آموزگار نیستم

تا عشق را به تو بیاموزم

ماهیان نیازی به آموزگار ندارند

تا شنا کنند

پرندگان نیز آموزگاری نمی خواهند

تا به پرواز در آیند

شنا کن به تنهایی

پرواز کن به تنهایی

عشق را دفتری نیست

بزرگترین عاشقان دنیا

خواندن نمی دانستند



"نزار قبانی"


+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم آذر 1392  توسط "ستاره ی دریا" 

به يادش و به ياريش





بر بنای عدل کرد این چرخ را تکوین خدا

گر نگیرد داد من را از تو حاشا زین خدا

تلخ کامی دیده ام دیگر تو آزارم نکن

تا کند کام ترا در زندگی شیرین خدا

دوست می دارم من این اشک شب و آه سحر

عاشقان را در صبوری می کند تحسین خدا

در دل عشاق اگر باشد امید وصل دوست

درد جانسوز جدایی را دهد تسکین خدا

عاشق آزاری مکن وای از دعای نیمه شب

بارها گفته است در این لحظه ها آمین خدا

سر نپیچم هرگز از شکرانه ی وارستگی

در بیابان ها کند سنگم اگر بالین خدا

غنچه ی باغ امید هیچ کس را مشکنید

بشکند با چیره دستی دست این گلچین خدا




"معيني كرمانشاهي"

+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم آذر 1392  توسط "ستاره ی دریا" 


به يادش و به ياريش





هیچوقت بخاطر هیچکس دست از ارزش‌هایت نکش...

چون زمانی که آن فرد از تو دست می‌کشد تو می‌مانی

و یک "من" بی‌ارزش
 
 


 
+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم آذر 1392  توسط "ستاره ی دریا" 


به يادش و به ياريش



بوي خون مي آيد از قتلگاهت



گل زهرا شده پر پر

شده بين خون شناور

يکي ميگه کنج مقتل

يا حسين غريب مادر


اي همه دار و ندارم

از چه تنهايت گذارم

در کنار پيکر تو

اي خوشا من جان سپارم



بوي خون مي آيد از قتگاهت

وا محمدا وا عليا وا غريبا وا غريبا

اين که مي بيني حسين است

کشته اي غريب و تنها


باغبانم من و تنها

ميون اين همه گلها

من گلي گم کرده دارم

هر طرف مي جويم او را


سوزم از داغ جدايي

پر کشيده آشنايي

شمع و پروانه که جمعند

اي گل زهرا کجايي


من و يک صحراي ماتم

خيمه ها و شعله و غم

گل ريحانه شده گم

هر چه گل بوده شمردم


زينت دوش پيمبر

اي غريب آل حيدر

از چه روي خاک صحرا

جسم تو افتاده بي سر


اي قتيل وادي غم

از چه اي عزيز خاتم

با لگد کوبي اسبان

پيکرت پاشيده از هم


وقت افتادنت اي گل

رفته پيراهنت اي گل

جاي سالمي نمانده

تا ببوسم تنت اي گل


دلم از غصه لبالب

روزم از ماتم تو شب

به خدا جدايي سخته

بي تو واي از دل زينب


مانده اي غريب و تنها

کشته ها مانده به صحرا

کمي آهسته سفر کن

يا حسين اي گل زهرا


از ازل عشق تو بوده

دل و از سينه ربوده

مثل مادر تو مدينه

لبات از خشکي کبوده


تو قتلگاه دلبر

اومده ناله کوثر

ميگه يک پهلو شکسته

يا حسين غريب مادر


ميون نيزه و خنجر

يه تني افتاده بي سر

ناله غريبي ميگه

يا حسين غريب مادر


فاطمه ناله نمايد

کربلا از غم لبالب

در برت جا مانده ارباب

پاره هاي قلب زينب

 

 




+ نوشته شده در  چهارشنبه پانزدهم آبان 1392  توسط "ستاره ی دریا" 


به يادش و به ياريش




شیعیان از نو شد ماه محرم

با ناله و غم

 زنید و بر سر اندر این ماتم

 آه واویلا آمد محرم


+ نوشته شده در  سه شنبه چهاردهم آبان 1392  توسط "ستاره ی دریا" 


به يادش و به ياريش


بخشي از دعاي عرفه ...


...خداي من! چگونه نااميد باشم، در حالي كه تو اميد مني!

...جهل و ناداني من و عصيان و گستاخي من، تو را باز نداشت از اينكه راهنمايي‌ام كني به سوي صراط قربتت و موفقم گرداني به آنچه رضا و خشنودي توست.
پس
هرگاه كه تو را خواندم، پاسخم گفتي؛
هرچه از تو خواستم، عنايتم فرمودي؛
هرگاه اطاعتت كردم، قدرداني و تشكر كردي؛
و هر زمان كه شكرت را بر جا آوردم، بر نعمتهايم افزودي؛
و اينها همه چيست؟
جز نعمت تمام و كمال و احسان بي‌پايان تو!؟
... من كدام يك از نعمت‌هاي تو را مي‌توانم بشمارم يا حتي به ياد آورم و به خاطر بسپارم؟
... خدايا! الطاف خفيه‌ات و مهرباني‌هاي پنهاني‌ات بيشتر و پيشتر از نعمتهاي آشكار توست.
...خدايا ! من را آزرمناك خويش قرار ده آن‌سان كه انگار مي‌بينمت.
من را آنگونه حيامند كن كه گويي حضور عزيزت را احساس مي‌كنم.
خدايا!
من را با تقواي خودت سعادتمند گردان
و با مركب نافرماني‌ات به وادي شقاوت و بدبختي‌ام مكشان.
در قضايت خيرم را بخواه
و قدرت بركاتت را بر من فروريز تا آنجا كه تأخير را در تعجيل‌هاي تو و تعجيل را در تأخيرهاي تو نپسندم.
آنچه را كه پيش مي‌اندازي دلم هواي تاخيرش را نكند
و آنچه را كه بازپس مي‌نهي من را به شكوه و گلايه نكشاند.
...پروردگار من!
... من را از هول و هراس‌هاي دنيا و غم و اندوه‌هاي آخرت، رهايي ببخش
و من را از شر آنان كه در زمين ستم مي‌كنند در امان بدار.
...خدايا!
به كه واگذارم مي‌كني؟
به سوي كه مي‌فرستي‌ام؟
به سوي آشنايان و نزديكان؟ تا از من ببرند و روي بگردانند؛
يا به سوي غريبان و غريبه‌گان تا گره در ابرو بيافكنند و مرا از خويش برانند؟
يا به سوي آنان كه ضعف مرا مي‌خواهند و خواري‌ام را طلب مي‌كنند؟
... من به سوي ديگران دست دراز كنم؟ در حالي كه خداي من تويي و تويي كارساز و زمامدار من.
...اي توشه و توان سختي‌هايم!
اي همدم تنهايي‌هايم!
اي فريادرس غم‌ها و غصه‌هايم!
اي ولي نعمت‌هايم‌!
...اي پشت و پناهم در هجوم بي‌رحم مشكلات!
اي مونس و مأمن و ياورم در كنج عزلت و تنهايي و بي‌كسي! اي تنها اميد و پناهگاهم در محاصره اندوه و غربت و خستگي! اي كسي كه هر چه دارم از توست و از كرامت بي‌انتهاي تو!
...تو پناهگاه مني؛
تو كهف مني؛
تو مأمن مني؛
وقتي كه راه‌ها و مذهب‌ها با همه فراخي‌شان مرا به عجز مي‌كشانند و زمين با همه وسعتش، بر من تنگي مي‌كند، و...
...اگر نبود رحمت تو، بي‌ترديد من از هلاك‌شدگان بودم
و اگر نبود محبت تو، بي‌شك سقوط و نابودي تنها پيش‌روي من مي‌شد.
...اي زنده!
اي معناي حيات؛ زماني كه هيچ زنده‌اي در وجود نبوده است.
...اي آنكه:
با خوبي و احسانش خود را به من نشان داد
و من با بدي‌ها و عصيانم، در مقابلش ظاهر شدم.
...اي آنكه:
در بيماري خواندمش و شفايم داد؛
در جهل خواندمش و شناختم عنايت كرد؛
در تنهايي صدايش كردم و جمعيتم بخشيد؛
در غربت طلبيدمش و به وطن بازم گرداند؛
در فقر خواستمش و غنايم بخشيد؛
من آنم كه بدي كردم من آنم كه گناه كردم
من آنم كه به بدي همت گماشتم
من آنم كه در جهالت غوطه‌ور شدم
من آنم كه غفلت كردم
من آنم كه پيمان بستم و شكستم
من آنم كه بدعهدي كردم ...
و ... اكنون بازگشته‌ام.
بازآمده‌ام با كوله‌باري از گناه و اقرار به گناه.
پس تو در گذر اي خداي من!
ببخش اي آنكه گناه بندگان به او زيان نمي‌رساند
اي آنكه از طاعت خلايق بي‌نياز است و با ياري و پشتيباني و رحمتش مردمان را به انجام كارهاي خوب توفيق مي‌دهد.
...معبود من!
اينك من پيش روي توأم و در ميان دست‌هاي تو.
آقاي من!
بال گسترده و پرشكسته و خوار و دلتنگ و حقير.
نه عذري دارم كه بياورم نه تواني كه ياري بطلبم،
نه ريسماني كه بدان بياويزم
و نه دليل و برهاني كه بدان متوسل شوم.
چه مي‌توانم بكنم؟ وقتي كه اين كوله‌بار زشتي و گناه با من است!؟
انكار !؟
چگونه و از كجا ممكن است و چه نفعي دارد وقتي كه همه اعضاء و جوارحم، به آنچه كرده‌ام گواهي مي‌دهند؟
...خداي من!
خواندمت، پاسخم گفتي؛
از تو خواستم، عطايم كردي؛
به سوي تو آمدم، آغوش رحمت گشودي؛
به تو تكيه كردم، نجاتم دادي؛
به تو پناه آوردم، كفايتم كردي؛
خدايا!
از خيمه‌گاه رحمتت بيرونمان نكن.
از آستان مهرت نوميدمان مساز.
آرزوها و انتظارهايمان را به حرمان مكشان.
از درگاه خويشت ما را مران.
...اي خداي مهربان!
بر من روزي حلالت را وسعت ببخش
و جسم و دينم را سلامت بدار
و خوف و وحشتم را به آرامش و امنيت مبدل كن
و از آتش جهنم رهايم ساز.
...خداي من!
اگر آنچه از تو خواسته‌ام، عنايت فرمايي، محروميت از غير از آن، زيان ندارد
و اگر عطا نكني هرچه عطا جز آن منفعت ندارد.
يا رب! يا رب! يا رب!
...خداي من!
اين منم و پستي و فرومايگي‌ام
و اين تويي با بزرگي و كرامتت
از من اين مي‌سزد و از تو آن ...
...چگونه ممكن است به ورطه نوميدي بيفتم در حالي كه تو مهربان و صميمي جوياي حال مني.
...خداي من!
تو چقدر با من مهرباني با اين جهالت عظيمي كه من بدان مبتلايم!
تو چقدر درگذرنده و بخشنده‌اي با اين همه كار بد كه من مي‌كنم و اين همه زشتي كردار كه من دارم.
...خداي من!
تو چقدر به من نزديكي با اين همه فاصله‌اي كه من از تو گرفته‌ام.
...تو كه اين قدر دلسوز مني! ...
...خدايا تو كي نبودي كه بودنت دليل بخواهد؟
تو كي غايب بوده‌اي كه حضورت نشانه بخواهد؟
تو كي پنهان بوده‌اي كه ظهورت محتاج آيه باشد؟
...كور باد چشمي كه تو را ناظر خويش نبيند.
كور باد نگاهي كه ديده‌باني نگاه تو را درنيابد.
بسته باد پنجره‌اي كه رو به آفتاب ظهور تو گشوده نشود.
و زيانكار باد سوداي بنده‌اي كه از عشق تو نصيب ندارد.
...خداي من!
مرا از سيطره ذلتبار نفس نجات ده و پيش از آنكه خاك گور، بر اندامم بنشيند از شك و شرك، رهايي‌ام بخش.
...خداي من!
چگونه نااميد باشم، در حالي كه تو اميد مني!
چگونه سستي بگيرم، چگونه خواري پذيرم كه تو تكيه‌گاه مني!
اي آنكه با كمال زيبايي و نورانيت خويش، آنچنان تجلي كرده‌اي كه عظمتت بر تمامي ما سايه افكنده....
يا رب! يا رب! يا رب




پ ن : التماس دعا

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و سوم مهر 1392  توسط "ستاره ی دریا" 

به يادش و به ياريش



به یک‌جایی از زندگی که رسیدی، می‌فهمی

گاهی بهترین سلاح برای جنگیدن

سکوت است



به یک‌جایی از زندگی که رسیدی، می‌فهمی

که هر چقدر بیشتر بفهمی

یشتر  رنج می کشی



به یک جایی از زندگی که رسیدی، می‌فهمی

رنج را نباید امتداد داد

باید مثل چاقو که چیزها را می برد و از میانشان می گذرد

از بعضی آدم ها بگذری و برای همیشه تمام شان کنی



به یک‏‌جایی از زندگی که رسیدی، می‌فهمی

مهم نیست که چه اندازه می‌بخشیم

بلکه مهم اینه که در بخشایش ما چه مقدار عشق وجود داره


 

به یک‏‌جایی از زندگی که رسیدی، می‌فهمی

شاید کسی که روزی با تو خندیده رو از یاد ببری،

اما هرگز اونی رو که با تو اشک ریخته، فراموش نکنی.


 

به یک‏‌جایی از زندگی که رسیدی، می‌فهمی

توانایی عشق ورزیدن؛ بزرگ‌ترین هنر دنیاست


 

به یک‌‏جایی از زندگی که رسیدی، می‌فهمی

از دردهای کوچیکه که آدم می‌ناله؛

ولی وقتی ضربه سهمگین باشه، لال می‌شه.


 

به یک‏‌جایی از زندگی که رسیدی، می‌فهمی

اگر بتونی دیگری را همونطور كه هست بپذیری

و هنوز عاشقش باشی؛

عشق تو کاملا واقعیه.


 

به یک‏‌جایی از زندگی که رسیدی، می‌فهمی

همیشه وقتی گریه می‌کنی اونی که آرومت میکنه دوستت داره

اما اونی که با تو گریه میکنه عاشقته


 

به یک‏‌جایی از زندگی که رسیدی، می‌فهمی

كسی كه دوستت داره، همش نگرانته

به خاطر همین بیشتر از اینكه بگه دوستت دارم

میگه مواظب خودت باش...

  

و بالاخره خواهی فهمید که :

همیشه یک ذره حقیقت پشت هر "فقط یه شوخی بود" هست...

 
یک کم کنجکاوی پشت  "همین طوری پرسیدم" هست...
 
قدری احساسات پشت "به من چه اصلا" هست...
 
مقداری خرد پشت  "چه میدونم"  هست...
 
و اندکی درد پشت  "اشکالی نداره"  هست...

...


+ نوشته شده در  یکشنبه چهاردهم مهر 1392  توسط "ستاره ی دریا"